Η χορτοφαγία ως αντίσταση στη βία.
Αποφάσισα να γίνω χορτοφάγος. Να προσπαθήσω δηλαδή, διότι σε μια κουλτούρα που έχει θεοποιήσει το κρέας, γνώριζα ότι θα ήταν κομματάκι δύσκολο.
Διαβάζοντας για τις τοξίνες που εκκρίνουν τα ζώα την ώρα της σφαγής, για το στρες και το φόβο που περνάνε, για να μην πούμε για τη βία που δέχονται, αποφάσισα ότι δεν τα θέλω αυτά μέσα στο σώμα μου. Στη συνέχεια έμαθα ότι δεν είναι μόνο την ώρα του θανάτου τους που υποφέρουν αλλά και καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής τους μέσα στα εκτροφεία: αγελάδες γεμάτες αντιβιοτικά, με κομμένα κέρατα εξαναγκάζονται να τεκνοποιούν ξανά και ξανά για να δίνουν γάλα, αποχωρίζονται τα μοσχαράκια τους τα οποία πάνε για μπριζόλες. Γουρουνάκια που ζουν σε άθλιες συνθήκες, με ουρές κομμένες χωρίς αναισθητικό, λιμαρισμένα νύχια και δόντια, περιορισμένα σε λίγα τετραγωνικά.
Κοτόπουλα που ζουν στοιβαγμένα σε κλουβιά, το ένα πάνω στο άλλο, με τεχνητό φως για να κάνουν συνέχεια αυγά, σε ελάχιστο χώρο πολλές φορές με κομμένα πόδια και ράμφη. Και άλλα αηδιαστικά και απερίγραπτα.
Ένιωσα την επιθυμία να απέχω.
Εξάλλου ένα σωρό άρθρα για την Πυθαγόρεια διατροφή υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του σαρκοφάγο ζώο, απόδειξη το μακρύ έντερό του – τα σαρκοφάγα έχουν κοντό- και τα καλύτερα προϊόντα για την διατροφή του είναι τα φρούτα, τα λαχανικά, τα όσπρια και τα δημητριακά. Από εκεί παίρνει τις πρωτεΐνες του και με αυτά χτίζει μυς. Κι ο ταύρος με χορτάρι τρέφεται.
Άρχιζα να πειραματίζομαι με συνταγές χορτοφαγικές ινδικές και ελληνικές. Έχουμε παράδοση δόξα τω θεώ στα νηστήσιμα και στα λαδερά.
Θυμήθηκα ό,τι είχα ακούσει για την κατοχή σχετικά με το τι έτρωγαν οι παππούδες μας. Διάβασα περιοδικά για την μοναστηριακή κουζίνα. Άρχισα να ζυμώνω ψωμιά ζέας, φαγόπυρου και αμάρανθου. Το έκανα για αρκετούς μήνες. Δεν μπορώ να πω πως δεν υπέκυψα στον πειρασμό να φάω ένα κεφτεδάκι ή λουκάνικο το Πάσχα, αλλά όσο η αποτοξίνωση προχωρούσε τόσο ο πειρασμός υποχωρούσε, κυρίως επειδή όταν κατέληγα να φάω κρέας ζοριζόμουνα να το χωνέψω.
Και τότε παρατήρησα το εξής: όσο πιο επιλεκτική γινόμουν στο τι θα βάλω στο στόμα μου, όσο πιο συγκρατημένη γινόμουν στους πειρασμούς, τόσο καλύτερα μπορούσα να υπερασπιστώ τα όρια μου καθώς και τι σκέψεις και συναισθήματα άφηνα να περνούν μέσα μου. Παλιά έτρωγα «για την παρέα» και κατέληγα να τρώω περισσότερο απ’ όσο μπορούσα και περισσότερο απ’ όσο μου έκανε καλό, με αποτέλεσμα να μετανιώνω μετά και να υποφέρω από πρήξιμο. Η χορτοφαγία με βοήθησε και ψυχολογικά λοιπόν. Απέκτησα «σύνορα» και «τελωνείο» και πίστη στο δικαίωμά μου να τα υπερασπίζομαι. Απέκτησα μεγαλύτερο αυτοσεβασμό.
Είναι λιγάκι ανεύθυνο να μην γνωρίζεις τι τραβάνε τα ζώα στα εκτροφεία. Ζεις στην άγνοια και νομίζεις ότι είναι όλα καλά με το ζουμερό κρεατάκι που περιέχει το πιάτο σου. «Δεν τρέχει τίποτα με τα στοιβαγμένα κοτόπουλα. Δεν κακοπερνάνε δα και τόσο οι αγελάδες. Μύθος ότι σφάζουν τα γουρούνια χτυπώντας τα με βαριοπούλες στο κεφάλι. Εξάλλου ζώα είναι, δεν καταλαβαίνουν… Έχουν τα ζώα συναισθήματα; Ο προορισμός τους είναι να μας τρέφουν!»
Και συνηθίζουμε σιγά-σιγά λέγοντας αυτά τα ψέματα στον εαυτό μας καθησυχάζοντας τη συνείδησή μας γιατί αν δεν γίνει αυτό πως θα απολαύσουμε το μυρωδάτο σουτζουκάκι στο πιάτο; Πώς θα φάμε τα παϊδάκια που μας κάνουν να μας τρέχουν τα σάλια;
Ε, πώς θα γίνει, θα τα ισοπεδώσουμε όλα;
Είναι παράδοση το κοκορετσάκι και το σουβλιστό αρνί το Πάσχα.
Εξοικειωνόμαστε. Αποδεχόμαστε αυτή τη βία σαν κάτι συνηθισμένο και αναγκαίο. Μειώνονται οι αντιστάσεις μας. Όταν δεν συμπονάμε τα ζώα αμβλύνεται λίγο η ανθρωπιά μας και παύουμε να συμπονάμε τους ανθρώπους.
Και σε τι διαφέρουν οι Πακιστανοί που δουλεύουν φασόν στοιβαγμένοι σε ράφια, οι εργάτριες που έραβαν ρούχα γνωστής πολυεθνικής πάνω σε πλοία στα ανοιχτά του Χονγκ Κονγκ, τα ανήλικα στα ορυχεία της Νότιας Αφρική; Δεν μας νοιάζει, είναι πολύ μακριά.
Οι μετανάστες στην χώρα μας; Οι αδήλωτοι χωρίς ένσημα αλλοδαποί στην ελληνική επαρχία; Οι εργαζόμενοι σε κάποιες τουριστικές μονάδες που κοιμούνται σε κοντέινερ; Οι ανατολικές σε ύποπτα μαγαζιά της νύχτας; Είναι κι αυτοί, μακριά;
Συνηθίζουμε λίγο-λίγο να τα ακούμε στις ειδήσεις και να τα βλέπουμε στα σήριαλ. Κι επειδή τα βλέπουμε στην τηλεόραση κρατάμε μια απόσταση σαν να μην είναι αληθινά όλα αυτά, σαν να μην συμβαίνουν σε ανθρώπους. Και μουδιάζουμε στην αναλγησία μας. Είναι κι αυτό μια άμυνα, κατανοώ. Όμως σαν τον βάτραχο στην κατσαρόλα, δεν καταλαβαίνουμε ότι σιγά-σιγά το νερό αρχίζει να βράζει γύρω μας. Και παύουμε να αντιδρούμε.
Δεν αντιδράσαμε όταν ήρθαν οι φόροι και τα μνημόνια και κόπηκαν οι συντάξεις. Δεν αντιδράσαμε όταν έγιναν στρατιές οι άνεργοι κι έκλεισαν πλήθος μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Όταν οι χρεωμένοι άρχισαν να πηδάνε από τα μπαλκόνια… όταν οι πλούσιοι φοροφυγάδες παρέμειναν ασύλληπτοι… όταν τα ΟΧΙ έγιναν ΝΑΙ.
Δεν αντέδρασα γιατί είμαι κι εγώ ένα υπνωτισμένο βατράχι, που με κάθε αύξηση της θερμοκρασίας λέω: «Μέχρις εδώ, όλα καλά». Ακριβώς όπως ο ήρωας γνωστής ταινίας, ο οποίος πέφτοντας από ουρανοξύστη επαναλαμβάνει την παραπάνω φράση μέσα του, μέχρι που σκάει πια νεκρός στο έδαφος.
Μέχρις εδώ, όλα καλά! Τι άλλη απόδειξη θέλεις ότι μας ψεκάζουν; Σαν τον βάτραχο στην κατσαρόλα και χαμπάρι δεν παίρνουμε τι μας συμβαίνει. Ως πότε;
Η βία είναι βία είτε στοχοποιεί ζώα, είτε ανθρώπους. Με τη χορτοφαγία θα ήθελα να πω «όχι στη βία». Δεν τη θέλω στο σώμα μου, ούτε και στη ζωή μου. ΟΧΙ στη ΒΙΑ σε οποιαδήποτε μορφή.
Δεν τα κατάφερα να γίνω χορτοφάγος. Ίσως δεν το έκανα σωστά και μελετημένα και αποθαρρύνθηκα. Είμαι υπέρ αυτής της φιλοσοφίας και βγάζω το καπέλο σε όσους μπορούν και την εφαρμόζουν στη ζωή τους.
Εύχομαι να καταφέρω να ξυπνήσω κι εγώ μια μέρα από το μούδιασμα και να βρω το θάρρος να πω ΟΧΙ και στις υπόλοιπες μορφές βίας στη κοινωνία μας. Και να πάρω θέση.
Μέχρις εδώ…. όλα καλά;
No Comments