I Love Κηδείες!

December 12, 2016

Written by antonia vrondou

Πρέπει να πας σε κηδεία και ζορίσεσαι; 8 τρόποι να απολαύσεις την διαδικασία.

Υπάρχουν άνθρωποι που αποφεύγουν να πηγαίνουν σε κηδείες. Ίσως επειδή τους τρομάζει η ιδέα του θανάτου κ φοβούνται ότι αν βρεθούν σε τέτοιο περιβάλλον θα ψυχοπλακωθούν. Όχι εγώ! Εμένα μου αρέσει να πηγαίνω στις κηδείες και θα σας εξηγήσω τους λόγους:

Νιώθεις λιγάκι σαν πρωταγωνίστρια. Εννοώ σαν αυτές που βλέπουμε στα σήριαλ: μαύρο ταγιέρ, γόβα, μαύρο γυαλί, τεθλιμμένο ύφος. Υπάρχει μια δραματικότητα. Χαιρετάς τους ανθρώπους με σοβαρό ύφος προσέχοντας πολύ μην σου ξεφύγει κάποιο χαμόγελο και νομίσουν ότι δεν συμπάσχεις στο πένθος τους. Περπατάς αργά και τελετουργικά μέσα στα στενά δρομάκια του νεκροταφείου με πολλή περισυλλογή και απλανές βλέμμα που αντικρίζει την αιωνιότητα και τα άλυτα μυστήρια του σύμπαντος. Παίρνεις τον εαυτό σου σοβαρά. Είναι σημαντικός αυτός ο ρόλος : να ξεπροβοδίσεις έναν άνθρωπο στην τελευταία του κατοικία, να στηρίξεις τους χαροκαμένους συγγενείς, να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων. «Θεός σχωρέστον». «Να ζήσετε να τον θυμόσαστε».
Τα νεκροταφεία είναι συνήθως σε ωραίες τοποθεσίες. Είναι χτισμένα έξω από την πόλη, ψηλά σε ένα λόφο, σε ανοιχτό χώρο με πρασινάδα κοντά σε δάσος ή αγναντεύουν τη θάλασσα. Το μεγαλείο της φύσης απαλύνει τον πόνο. Εξάλλου τι είμαστε; Μια χούφτα χώμα. «Χούς ήν και εις Χουν Απελεύσει». Άλλα πάλι είναι μέσα στην πόλη αλλά όπως και να το κάνεις με τα δέντρα ξεχνάς το γκρίζο του τσιμέντου (πω, πω! Μόλις συνειδητοποίησα πόσο με ενοχλούν οι πολυκατοικίες… τόσο που θα πήγαινα σε κηδεία προκειμένου να ξεφύγω…)
Είναι καλή ευκαιρία να κλάψεις για δικά σου θέματα χωρίς να σε παρεξηγήσει κανείς και χωρίς να σου πει να μην κλαις γιατί δεν αξίζει. Είσαι φορτισμένος από το κλίμα. Θέλεις δε θέλεις, επηρεάζεσαι από τη βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί. Εντάξει μπορεί ο τεθνεώς να ήταν πλήρης ημερών, αλλά ένα πέπλο θλίψης τα σκεπάζει όλα. Και συντονίζεσαι. Κι αρχίζουν να αναβλύζουν τα δάκρυα. Και ενισχύονται από ό,τι έχεις πρόσφατο: σε παράτησε ο γκόμενος; Σου την είπε το αφεντικό στη δουλειά; Σε απογοήτευσε κάποια συνάδελφος στην οποία υπολόγιζες; Σε έκρινε αυστηρά κάποιος φίλος; Πρόδωσε κάποιος την εμπιστοσύνη σου; Συνειδητοποίησες ότι κάποιο όνειρό σου δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ; Δεν έχεις να πληρώσεις το νοίκι; Σε απειλεί η ανεργία; Σε ταλανίζει απλά η ανασφάλεια ότι είσαι εντελώς ανίκανος; Ορίστε! Εδώ είναι η ευκαιρία σου για δωρεάν ψυχανάλυση! Κλάψε βρε παιδάκι μου, μην τα κρατάς μέσα σου! Βγάλ’ τα να ξεσπάσεις! Και να οι λυγμοί, και να τα δάκρυα, και να οι συγγενείς να απορούν με το πόσο τον πόναγες το θείο τελικά… Εσύ μόνο ξέρεις τι είναι αυτό που έχεις μέσα σου που σε συγκίνησε….
Ευκαιρία να γνωρίσεις συγγενείς που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ στη ζωή σου. Μπορεί να συναντήσεις συγγενείς που έχεις καιρό να δεις και που δύσκολα θα είχες την ευκαιρία να τους επισκεφτείς, να δεις πως μεγάλωσαν τα παιδιά τους που πιθανόν να τα είχες δει μικρά και σίγουρα δεν θα αναγνώριζες στο δρόμο αν περνούσαν από δίπλα σου, να γνωρίσεις δεύτερα και τρίτα ξαδέρφια συνομήλικους που ούτε το όνομά τους δεν ξέρεις, να ακούσεις ιστορίες από το παρελθόν που αφορούν την οικογένεια και που πάντα έχουν ένα ηθογραφικό χαρακτήρα, γενικώς να ενημερωθείς για το ποιος παντρεύτηκε, χώρισε, γέννησε και όλα αυτά τα καθημερινά συμβάντα που δίνουν χρώμα στη ζωή.
Έχεις μια καλή δικαιολογία να αρχίσεις να πίνεις κονιάκ από το πρωί. Η θλίψη σε καταβάλλει. Οι κουβέντες γεμάτες συναισθηματική φόρτιση: πως άφησε την τελευταία του πνοή και τι είπε πριν πεθάνει, ποιος ήταν στο προσκέφαλο του ή πως βρήκαν το νεκρό αν ήταν μόνος, πως αντέδρασε η χήρα, οι συγκυρίες που οδήγησαν στο θάνατό του: η ασθένεια που είχε και ανακάλυψε όταν ήταν πλέον αργά ή γιατί δεν έπρεπε να ακούσουν το γιατρό που τους είπε να μην ανησυχούν. Πρέπει να ακούσεις με προσοχή τους συγγενείς, να γνέψεις ότι συμπάσχεις, να πεις ατάκες όπως: «Αυτά έχει η ζωή Μαρία μου!». «Άγνωσται αι βουλαί του κυρίου». «Ήταν Θέλημα Θεού». «Καλύτερα που έφυγε ο άνθρωπος…. ησύχασε! Και δεν ταλαιπώρησε και τους δικούς του». «Κρίμα κι ήταν νέος ακόμη… στα 70του». Αφού τα έχεις κάνει όλα αυτά κι έχει γίνει το κεφάλι σου καζάνι, αφού έχεις αντέξει όλες τις θειάδες που επί τη ευκαιρία σου αραδιάζουν όλα τα δικά τους προβλήματα (πόδια που πονάνε, ισχία που πρέπει να εγχειριστούν, δύσπνοιες, πιέσεις, ζάχαρα)….Εεε! σου αξίζει ένα καφεδάκι για να τονωθείς κι ένα κονιακάκι για να χαλαρώσεις. Το ένα μετά το άλλο και επανάληψη. «Ένα γύρο από τα ίδια, μάστορα!» σκέφτεσαι… αλλά το κρατάς μέσα σου.
Υπάρχει πάντα ένα κωμικό στοιχείο, φτάνει να το ανακαλύψεις… χμ.., διακριτικά! Αφού τον θάψουμε τον νεκρό και αφού πιούμε τα καφεδοκονιάκ και φάμε τα παξιμαδoκούλουρα, χαλαρώνει το κλίμα και αρχίζουν οι συζητήσεις μεταξύ γνωστών και συγγενών. Εκεί η ζωή ξαναπαίρνει τον κανονικό της ρυθμό, ξεχνάμε λίγο την κηδεία κι αρχίζει το κουτσομπολιό. Όλο και κάποιους θα δεις να γελάνε και τους κοντινούς συγγενείς να παρατηρούν με ξινισμένα μούτρα. Λέγεται ότι κάποτε στην κηδεία ενός θείου, η οποία περιλάμβανε και μεσημεριανό φαγητό (ψαρόσουπες και τα συναφή), οι καλεσμένοι το γύρισαν σε κανονικό φαγοπότι με γέλια και φωνές που έληξε αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, προς τον αποτροπιασμό των άμεσων συγγενών οι οποίοι αποδοκίμασαν έντονα αυτή την έκτροπη συμπεριφορά!
Σου ανεβάζει τη libido! Όταν έρχεσαι σε επαφή με το θάνατο, αυξάνεται κατακόρυφα η όρεξή σου για σεξ! Έτσι από αντίδραση! Θες να έρθεις πιο κοντά στη ζωή. Κι αρχίζουν να σου φαίνονται θελκτικοί άντρες/γυναίκες που πιθανόν να μην κοίταζες ποτέ. Μπορεί να θυμηθείς κάποιον πρώην με τον οποίο περνάγατε καλά και να τον πάρεις τηλέφωνο για ένα ποτάκι της….(ξερόβηχας με νόημα) «παρηγοριάς». Μπορεί να παρασυρθείς σε ένα απονενοημένο one night stand –θεός φυλάξει! Μπορεί να τρέξεις επειγόντως να γραφτείς στο speed dating ή κάποια άλλη παρόμοια τρέλα. Και οι παντρεμένοι ας εκτιμήσουν περισσότερο τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους.
Πέρα από την πλάκα… Όταν πηγαίνεις στις κηδείες έρχεσαι σε επαφή με το σύντομο του βίου και εκτιμάς περισσότερο τη ζωή. Φτάνοντας σε μια ηλικία που τα χρόνια που έζησες ισούνται περίπου αριθμητικά με τα χρόνια που σου υπολείπονται, αρχίζεις και κάνεις απολογισμούς. Τι έκανες σωστά και τι όχι. Για ποια πράγματα είναι πλέον αργά και ποια σώζονται ακόμη. Τι θα ήθελες να ζήσεις και δεν έζησες. Ζεις, αναπνέεις, είσαι ακόμα πάνω στη γη… Και τι κάνεις με αυτό; Αφήνεις τη ζωή σου να πηγαίνει στα χαμένα ή εκμεταλλεύεσαι την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία; Αυτό είναι το σημαντικό: να σέβεσαι τη ζωή και να κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να της δίνεις νόημα και αξία. Να είσαι συνειδητός, να ζεις στο τώρα και να μην φτάσεις μια μέρα στο τέλος και ανακαλύψεις ότι δεν έζησες.. Περνάει τόσο γρήγορα η αφιλότιμη… Φτάνεις 40 και μέσα σου νιώθεις 25! Πού δίνεις την προσοχή και την ενέργειά σου; Δίνεις την Αγάπη σου ή χάνεσαι στην καθημερινότητα; Μια κηδεία είναι η αφορμή να αγκαλιάσεις σφιχτά επάνω σου εκείνους που αγαπάς! Μια αφορμή να τους πεις πόσο σημαντικοί είναι για σένα! Σήμερα, όχι αύριο! Κανείς δεν σου εξασφαλίζει ότι θα υπάρχει αύριο. Όποιος έχει χάσει κάποιον δικό του, το γνωρίζει αυτό. Γι’ αυτό: Ζήσε σαν να μην υπάρχει αύριο γιατί πραγματικά το μόνο που υπάρχει είναι το Παρόν!