Τα φετινά Χριστούγεννα ήταν σιωπηλά. Χωρίς παιδάκια να τραγουδάνε κάλαντα, χωρίς φασαρία στους δρόμους, χωρίς εορταστικές εκδηλώσεις και συναναστροφές. Ήταν πιο ήσυχα και κάπως πιο μουδιασμένα.
Ποιος να το φανταζόταν πέρσι τέτοιον καιρό, όταν περπατούσαμε αμέριμνοι στου Ψυρρή και κάναμε τάμα για τραπέζι μπας και πιούμε έναν καφέ, ότι φέτος θα συνέβαινε αυτό; Η πανδημία έχει φέρει τα πάνω κάτω σε όλα όσα είχαμε συνηθίσει και όπως είναι φυσικό νοσταλγήσαμε πράγματα που τις τελευταίες δεκαετίες θεωρούνταν δεδομένα.
Φέτος ζούμε μόνο με τις αναμνήσεις. Είναι κάποιες γιορτές που τις θυμάμαι με ιδιαίτερη νοσταλγία…
Κάποια Πρωτοχρονιά τη δεκαετία του ’90, αφού είχαμε περάσει όλο το βράδυ χορεύοντας σε ένα club της πλατείας Μαβίλη με την αγαπημένη μας μουσική καταλήξαμε το ξημέρωμα σε μεγάλο ξενοδοχείο για πρωινό. Ατμόσφαιρα χλιδής, πλούσιοι μπουφέδες και σαμπάνια για να γιορτάσουμε την πρώτη μέρα του χρόνου. Εγώ κατενθουσιασμένη, με ένα μακρύ φουστάνι που είχε κλέψει τα βλέμματα το προηγούμενο βράδυ, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη απολάμβανα σαν μεθυσμένη την υπέροχη ατμόσφαιρα.
Και σαν μην έφτανε η τόση ευτυχία, το πιο μαγικό πράγμα συνέβη: άρχισε να χιονίζει! Οι νιφάδες έπεφταν χορεύοντας με αρμονία μπαλαρίνας και ήταν ό,τι πιο αναπάντεχα όμορφο είχα δει. Χιόνι στην Αθήνα; Εξαιρετικά σπάνιο. Πόσο μάλλον την ημέρα της Πρωτοχρονιάς μέσα από την τεράστια τζαμαρία του εστιατορίου. Πραγματικά συγκινητικό. Λες και το έβλεπα για πρώτη φορά. Κι εκείνο που έκανε τη στιγμή ακόμα πιο όμορφη, ήταν η υπόσχεση ότι μπροστά μου ανοίγονταν διάπλατα άπειρες δυνατότητες, όλα τα όνειρα μου μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα.
Όταν είσαι είκοσι χρονών πιστεύεις ότι όλα είναι δυνατά, φτάνει να το επιθυμήσεις. Μέγιστη απάτη. Δεν το ήξερα τότε. Γι’ αυτό ακόμα και σήμερα παραμένει μία από τις πιο όμορφες Πρωτοχρονιές που θυμάμαι.
Ποια ήταν τα πιο αυθεντικά Χριστούγεννα; Όταν ήμασταν μικροί και ανοίγαμε δώρα κάτω από το δέντρο βρίσκοντας ακριβώς αυτό που είχαμε ζητήσει από τον Άη Βασίλη; Όταν περνάγαμε τις γιορτές παίζοντας με τα ξαδέρφια μας με τα καινούρια μας παιχνίδια; Όταν ξημεροβραδιαζόμασταν μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας χριστουγεννιάτικες παιδικές ταινίες και εκπομπές που δεν μας άφηναν να δούμε τις καθημερινές; ‘Η μήπως αργότερα, όταν ήμασταν πια ενήλικες; Σίγουρα η ζωή ήταν πιο απλή τότε. Είχαμε λίγες επιθυμίες που εύκολα μπορούσαν να ικανοποιηθούν. Ενώ τώρα δεν ευχαριστιόμαστε με τίποτα. Έχουμε μια εξιδανικευμένη εικόνα στο μυαλό μας σχετικά με το τι θα μας κάνει ευτυχισμένους, την οποία δύσκολα μπορούμε να προσεγγίσουμε.
Πόσες φορές σκεφτήκαμε: «Αυτά τα Χριστούγεννα θα κάτσω να ξεκουραστώ και θα τα περάσω ήσυχα με τους δικούς μου». Και μετά καταλήξαμε να τρέχουμε πανικόβλητοι να κάνουμε τα ψώνια για το τραπέζι που θα έπρεπε να ετοιμάσουμε ή για δώρα προς τους συγγενείς που μας είχαν καλέσει. Ή να τρέχουμε από κάλεσμα σε κάλεσμα και από απογευματινό καφέ σε βραδινή έξοδο για να προλάβουμε να τους δούμε όλους, φίλους και γνωστούς. Και όταν πια ερχόταν η ώρα να επιστρέψουμε στη δουλειά, ήμασταν πιο κατάκοποι από όταν ξεκίνησαν οι διακοπές.
Τα φετινά Χριστούγεννα μας γλύτωσαν από αυτές τις αγωνίες, το τρέξιμο και το άγχος. Μας στέρησαν όμως πολύτιμες οικογενειακές στιγμές.
Παρά την κούραση, νοστάλγησα εκείνα τα γιορτινά τραπέζια όπου μαζευόμασταν όλοι μαζί, σε στολισμένα σπίτια με αναμμένο τζάκι, με όμορφα στρωμένα τραπεζομάντηλα και μαχαιροπήρουνα και εξαντρίκ λιχουδιές που δοκιμάζαμε για πρώτη φορά: καπνιστό χέλι με πουρέ καρότου, σούπα από σελινόριζα, γκοργκοντζόλα με τσάτνεϊ μάνγκο…
Μας γλύτωσαν από την κίνηση και το συνωστισμό στους δρόμους, αλλά μας στέρησαν το χρόνο με αγαπημένους φίλους. Θυμάμαι πάντα με ενθουσιασμό εκείνα τα εορταστικά τσάγια στο καφέ ονομαστού ξενοδοχείου του Συντάγματος.
Θα βάζαμε ένα αξιοπρεπές ρούχο και θα συναντιόμασταν για απογευματινή κουβεντούλα, πίνοντας Earl Grey, συνοδευμένο με σκονς σταφίδας, μικρά κέικ και σάντουιτς σολομού με αγγούρι, μπαίνοντας αυτομάτως σε γιορτινή διάθεση, συνοδεία πιάνου.
Χάσαμε την ευκαιρία να βρεθούμε στη φύση. Χριστούγεννα στο χωριό. Ανεπιτήδευτες βραδιές γύρω από το τραπέζι με κρασί, χωριάτικες πίτες και ντόπια λουκάνικα. Κάστανα και φέτες ζυμωτό ψωμί ψημένο στη σόμπα. Γέλια, ιστορίες, επιτραπέζια μπροστά στο τζάκι και βόλτες στα κοντινά μονοπάτια. Ένα χιόνι σχεδόν διακοσμητικό, που ήρθε αλλά έλιωσε γρήγορα. Τα δέντρα, η λίμνη, το βουνό, το ορεινό καταφύγιο, η θέα. Τώρα εγκλωβισμένοι στην πόλη. Εκτός αν έχεις συγγενείς στο χωριό που χρειάζονται βοήθεια.
Λίγα χρόνια πριν, είχα βρεθεί στα Ιωάννινα με παρέα καλών φίλων. Μια υπέροχη, λαμπερή πόλη με ρομαντική ατμόσφαιρα λόγω της λίμνης, ξενοδοχεία, ζωντανή αγορά, ζαχαροπλαστεία και καφέ, ωραίο μαγειρευτό φαγητό. Γυρίσαμε στα μαγαζιά, ήπιαμε τσιπουράκια, πήγαμε σε κυριλέ εστιατόριο με κρασί σε κρυστάλλινα ποτήρια, αλλά και σε μεζεδοπωλείο με λαϊκά όργανα.
Επισκεφτήκαμε το Μέτσοβο για κοψίδια, κάναμε ξεναγήσεις στο κάστρο και στο μουσείο. Εκείνες οι γιορτές τα είχαν όλα: κουλτούρα, καλή παρέα, εγκάρδιες συναντήσεις αλλά και μοναχικές βόλτες. Μου έχει μείνει αξέχαστη.
Χάσαμε αλλά τί κερδίσαμε;
Γλυτώσαμε το ξέφρενο κυνηγητό, το ανελέητο shopping, το συνωστισμό στα μπαρ με φουσκωμένες τιμές και κακό σέρβις. Απολαύσαμε το σπίτι μας, τον καναπέ μας, μερικές ταινίες, δύο κουβέντες με τους ανθρώπους που είναι πραγματικά σημαντικοί.
Κάναμε και λίγα ψώνια, τα απολύτως απαραίτητα. Είδαμε δυο φίλους με το ρολόι στο χέρι. Πιο ήσυχοι, αλλά λιγότερο συνδεδεμένοι.
Μακάρι τα επόμενα Χριστούγεννα να μην είναι τόσο σιωπηλά.
Να έχουν πάλι κάλαντα και παιδικές φωνές. Γέλια συγγενών γύρω από το τραπέζι. Χαρούμενες τσιρίδες πετώντας χιονόμπαλες στην εξοχή. Να έχουν περιπάτους και ελληνικό καφέ με γαλακτομπούρεκο. Φιλικά πειράγματα δίπλα στο τζάκι. Να έχουν κορναρίσματα στους δρόμους και περαστικούς στις βιτρίνες, σε πεζόδρομους που ξεχειλίζουν κόσμο. Γεμάτα καφέ και εστιατόρια. Με υγεία, ασφάλεια και λεφτά στην τσέπη.
Και προπαντός, ελευθερία.
Να έχουν ό,τι μετράει αληθινά για τον καθένα.
No Comments