Μέση Ηλικία. Κρίση. Υποχρεώσεις. Χρήμα με το σταγονόμετρο. Η ρουτίνα της καθημερινότητας. Μια εργασία βαρετή, χωρίς ίχνος δημιουργικότητας. Μοναξιά. Ανία. Χλιαρές κοινωνικές σχέσεις. Έλλειψη ελπίδας για το μέλλον… Που δεν ονειρεύομαι πια. Που δεν ερωτεύομαι πια. Μελαγχολία. Μια αίσθηση εγκλωβισμού και αδιεξόδου. Ανασφάλεια. Άγχος… Όλα μου φταίνε… Στρες, στρες, στρες…
Tώρα τελευταία δεν είμαι καλά. Δεν είναι η πρώτη φορά που νιώθω έτσι. Με έχει ξαναπιάσει και στο παρελθόν αυτή η απελπισία. Αυτή η αίσθηση ότι όλα είναι μάταια. Ότι είμαι παγιδευμένη σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορώ να βγω. Ότι με έχουν στριμώξει στη γωνία. Το πρόβλημά μου είναι οι συγκρίσεις. Συγκρίνω αυτό που έχω με αυτό που θα ήθελα να έχω. Αυτό που έχω, με αυτό που ονειρευόμουνα ότι θα είχα πλέον σε αυτήν την ηλικία. Αυτό που δεν έχω, με αυτά που νομίζω ότι έχουν οι άλλοι. Και βγαίνω μείον. Και ενώ δύο δεκαετίες πριν η παρηγοριά ήταν ότι «δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα σου», τώρα που η ώρα είναι πλέον περασμένη δεν υπάρχει καμία δικαιολογία και καμία παρηγοριά.
Έχοντας ξαναπεράσει από αυτό το μονοπάτι, αναλογίζομαι αυτά που έκανα τότε για να βγω από τα σκοτεινά. Πάντα στρεφόμουν σε βιβλία αυτοβοήθειας που είχαν λύσεις να προτείνουν ή έπεφτα με τα μούτρα σε ταινίες, θεατρικά έργα και λογοτεχνία για να βρω παρηγοριά βλέποντας τι έκαναν άλλοι στη θέση μου. Ή ξεκίναγα σεμινάρια ενεργειακά, μεταφυσικά και ψυχοθεραπεία. Ή μίλαγα με έμπιστους φίλους. Ή γνώριζα νέους ανθρώπους και ξεχνιόμουνα. Ή το έριχνα στην εργασιοθεραπεία. ‘Η με απορροφούσε κανένας έρωτας που τύχαινε να βρεθεί στο δρόμο μου.
Έχοντας όμως διανύσει αρκετά μίλια στη ζωή, εδώ τώρα στου δρόμου τα μισά, με την αίσθηση ότι έχω δοκιμάσει σχεδόν όλα τα εργαλεία που παρέχονται μένω με το ερώτημα: «και τώρα τι;».
Νιώθω ότι έχω ξεμείνει από λύσεις. 
Κάνοντας την αυτοκριτική μου, γνωρίζω ότι δεν πρέπει να φανώ αχάριστη με όσα η ζωή μού έχει προσφέρει αλλά ούτε και να αφεθώ στο μελόδραμα. Προσπαθώ να εντοπίσω τα λάθη και να προγραμματίσω νέες στρατηγικές.
Αλλά, που να πάρει, είναι κάποιες στιγμές που η θετική σκέψη δε βοηθάει και η μαυρίλα έχει το πάνω χέρι. Δε θα της αντισταθώ για να μην την ενισχύσω. Ύπουλα θα επικαλεστώ τη λογική για να την εκθρονίσω.
Είδα τις προάλλες ένα βιντεάκι από αυτά που κυκλοφορούν ευρέως στο internet, με ένα νάνο -όχι της Χιονάτης από τους κανονικούς. Δεν ξέρω πως είναι η πολιτικώς ορθή ονομασία: «άτομο με ειδικές δεξιότητες»; Τέλος πάντων αυτός ο τυπάκος με δυο λόγια μας λέει ότι ενώ έχει χίλιους λόγους για να αισθάνεται χάλια με τη ζωή του, λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζει, επιλέγει να μην το κάνει. Και για να μας το δείξει πιο παραστατικά έχει δύο καπέλα. Το ένα είναι οι μαύρες σκέψεις και το άλλο οι θετικές. Αυτός επιλέγει να ξεκινάει την ημέρα του φορώντας το θετικό καπέλο, όχι το μαύρο. Το ρεζουμέ είναι: αν μπορώ εγώ, μπορείτε κι εσείς που έχετε περισσότερα πλεονεκτήματα.
Είπαμε δεν θέλω να είμαι αχάριστη. Και την υγεία μου την έχω και τους λογαριασμούς καταφέρνω να πληρώνω και ένα πιάτο μπαίνει στο τραπέζι. Έχω επίσης δύο άτομα στα οποία μπορώ να βασιστώ και μια στέγη στο κεφάλι μου. Και ζω σε μια χώρα όπου δεν απειλείται η ζωή μου καθημερινά, με πρόσβαση σε κάποια βασικά αγαθά. Δεν μπορώ να είμαι αχάριστη σε μια Ελλάδα της κρίσης, με -δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια- ανθρώπους στο όριο της φτώχιας, ανέργους και χιλιάδες μετανάστες να τρέχουν στα συσσίτια. Δυστυχώς όμως αυτό δεν φτάνει για να είμαι ευτυχισμένη. Από το βιντεάκι του μικροσκοπικού ανθρώπου ας κρατήσουμε το δίδαγμα «Είναι όλα στο μυαλό μας, στον τρόπο που επιλέγουμε να ερμηνεύουμε την πραγματικότητα».
Θα μπορούσα στο σημείο αυτό να γράψω μια λεπτομερή λίστα με όσα θεωρώ ότι πηγαίνουν χάλια στη ζωή μου. Και πολλοί θα ταυτίζονταν και θα συμφωνούσαν. Αντίστοιχα άλλοι, θα μου έλεγαν ότι θλίβομαι με ασήμαντα πράγματα. Δεν επιθυμώ να διαιωνίσω τη μελαγχολία, αλλά να την ξεπεράσω και να γυρίσω σελίδα. Οι φίλοι μου οι ψυχαναλυτές θα μου έλεγαν να μείνω στο συναίσθημα, να το βιώσω και όχι να το κουκουλώσω και να κάνω ότι δεν υπάρχει. Εγώ όμως πιστεύω, έχοντας κάνει την εργασία μου στο παρελθόν, ότι τώρα αυτό που απαιτείται είναι μια διαφορετική αντιμετώπιση. Θα ακολουθήσω λοιπόν το δόγμα της θετικότητας που λέει : «Σε ό,τι εστιάζεις, αυτό αυξάνεται». Θέλω λοιπόν να εστιάσω στην ευγνωμοσύνη, στην αφθονία, στην αγάπη.
Γιατί πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχει αφθονία στη ζωή μας, το πρόβλημα είναι ότι δεν την βλέπουμε.
Ο καθένας μας είναι σε διαφορετικό στάδιο εξέλιξης. Αυτό που ταιριάζει σε μένα αυτήν την περίοδο δεν ταιριάζει στον καθένα. Κάποιοι ίσως έχουν ανάγκη, τα χώσουν κάτω από το χαλάκι για να επιβιώσουν. Κάποιοι ίσως επιθυμούν να βιώσουν την μαυρίλα και το μηδενισμό στο φουλ. Κάποιοι όπως εγώ, βαρέθηκαν να τους ρουφάει το σκοτεινό τούνελ και θέλουν επιτέλους να δουν λίγο φως. Όλα είναι θεμιτά.
Εγώ πάντως αυτό το ταξίδι επιλέγω και προσκαλώ μαζί μου όλους όσους στην αποβάθρα περιμένουν το ίδιο πλοίο. Σαλπάρουμε;
Παρακάτω η λίστα με τα πράγματα που θεωρώ σημαντικά και για τα οποία είμαι ευγνώμων. Η ύπαρξή τους δεν είναι δεδομένη και αυτό το καταλαβαίνουμε μόνο όταν τα χάσουμε.
Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ
• ΖΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (ΚΛΙΜΑ – ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ)
• ΕΙΜΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ (ΕΥΝΟΜΟΥΜΕΝΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ)
• ΕΧΩ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ & ΕΙΜΑΙ ΑΡΤΙΜΕΛΗΣ
• ΕΧΩ ΣΤΕΓΗ & ΦΑΓΗΤΟ
• ΕΧΩ ΕΡΓΑΣΙΑ & ΕΙΣΟΔΗΜΑ
• ΕΧΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ Μ’ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΙΟΥΝ
• ΕΧΩ 2-3 ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
• ΕΧΩ 2 ΓΑΤΟΥΣ
• ΕΧΩ ΜΟΡΦΩΣΗ & ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ
• ΚΑΛΛΙΕΡΓΩ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ
Παροτρύνω τον καθένα σας να φτιάξει τη δική του προσωπική λίστα.
Θα χαρώ να διαβάσω στα σχόλια τα πράγματα που είναι για εσάς σημαντικά και που συνήθως τα παραβλέπουμε στην καθημερινότητά μας.
No Comments