Τις προάλλες βοηθούσα τον ανιψιό μου να γράψει μια έκθεση. Δεν ήθελα να τον καθοδηγήσω, αλλά πιο πολύ να τον αφήσω να εκφραστεί με τα δικά του λόγια.
Στο δρόμο της επιστροφής άρχισα να σκέφτομαι το πόσο μου αρέσει να παλεύω με τις λέξεις και τα κείμενα προσπαθώντας να ανακαλύπτω ολοένα και αποτελεσματικότερους τρόπους για να εκφράσω ένα νόημα. Είναι «βίτσιο» αλλά και δεξιότητα συνάμα, η ευχέρεια που έχω αποκτήσει με το γραπτό λόγο. Άλλο ένα δυνατό μου σημείο είναι η επικοινωνία με τα παιδιά και η μετάδοση γνώσης μέσα από μια διαδικασία μάθησης. Ταλέντα δουλεμένα στο παρελθόν που όμως δεν χρησιμοποιώ συχνά στην καθημερινή μου ζωή.
Η τωρινή μου εργασία δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω. Ας πούμε απλά ότι δουλεύω σε ένα κατάστημα όπου εξυπηρετώ πελάτες. Χρησιμοποιώ τον προφορικό λόγο για να εξηγήσω τις υπηρεσίες και αφού εκθέσω τα πλεονεκτήματα να πουλήσω κάποια προϊόντα. Το ταλέντο μου στην εκπαίδευση το χρησιμοποιώ κατά κάποιο τρόπο όταν εξηγώ στους νεότερους συναδέλφους πως θα εφαρμόσουν κάποιες διαδικασίες, αλλά αυτό γίνεται υπό πίεση χρόνου και όχι τόσο αποτελεσματικά.
Δεν είναι αλήθεια κρίμα να έχεις κάποιες δεξιότητες οι οποίες πραγματικά θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιους ανθρώπους και να τους αλλάξουν ίσως τη ζωή και να μην σου δίνεται η δυνατότητα να τις χρησιμοποιείς σε καθημερινή βάση; Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό είναι σαν να ζει κανείς μια ζωή χαμένη, κατώτερη των δυνατοτήτων του;
Αυτό συμβαίνει όταν είσαι overqualified για μια θέση. Όταν τα προσόντα σου υπερβαίνουν τις απαιτήσεις τις θέσης αυτής. Ή όταν κάνεις την ίδια δουλειά για χρόνια. Τότε που καταλήγουμε; Σε βαρεμάρα. Έχεις πιάσει ταβάνι και δεν υπάρχει περαιτέρω εξέλιξη.
Υπάρχουν τρεις παράμετροι: οι ικανότητές σου, το πάθος σου και οι επιχειρησιακές ανάγκες. Ας φανταστούμε αυτά τα τρία σαν κύκλους. Όταν και τα τρία έχουν κοινό σημείο τομής έχουμε το ιδανικό: αυτό που αγαπώ συμπίπτει με αυτό που είμαι ικανός να κάνω και με αυτό που επιθυμεί η επιχείρηση.
Όταν δύο από αυτά μόνο έχουν σημείο τομής πχ οι ικανότητες με το πάθος τότε μιλάμε για χόμπυ: αυτό που γουστάρω να κάνω και είμαι ικανός να το κάνω αλλά ποσώς ενδιαφέρει την εταιρεία.
Όταν πάθος και επιχειρησιακές ανάγκες συμπίπτουν τότε μιλάμε για έναν αρχάριο: μ’ αρέσει αυτό που κάνω, το θέλει κι η εταιρεία απλά ακόμα δεν έχω αποκτήσει την απαραίτητη ικανότητα.
Όταν η επιχειρησιακή ανάγκη έχει σημείο τομής με τις ικανότητες αλλά όχι με το πάθος τότε μιλάμε για αγγαρεία: Μπορώ να το κάνω, το θέλει η εταιρεία αλλά εγώ βαρυγκωμώ γιατί δεν το μπορώ καθόλου.
Πως ξεφεύγεις από αυτό: ή αλλάζεις εταιρεία ώστε να επιδιώξεις να βρεις το ιδανικό σημείο τομής, ή συνεχίζεις στην ίδια και προσπαθείς να μετακινηθείς σε άλλη πιο ενδιαφέρουσα θέση. Ακόμη μπορεί να αλλάξεις αρμοδιότητες πχ να γίνεις σύμβουλος ή μέντορας κάποιων νεότερων και να τους διδάξεις από την εμπειρία σου. Κάνε οτιδήποτε χρειαστεί προκειμένου να φύγεις από το τέλμα.
Άραγε αυτό το μοντέλο θα μπορούσαμε να το μεταφέρουμε και στις σχέσεις; Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι εγώ έχω εξελίξει τις ικανότητές μου διότι έχω αφιερώσει χρόνο σε σεμινάρια αυτογνωσίας, έχω διαβάσει σχετικά βιβλία που αναλύουν τα συνήθη λάθη και έχω δουλέψει με τον εαυτό μου μέσω της αυτοπαρατήρησης. Προχώρησα ως προσωπικότητα και πλέον είμαι ικανή και μια έξυπνη κουβέντα να κάνω και να ανταλλάξω τρυφερά συναισθήματα αγάπης, φροντίδας και συμπόνιας.
Ας πούμε ακόμη ότι έχω και το ανάλογο πάθος. Έχω την επιθυμία να κάνω μια ισορροπημένη σχέση και να εφαρμόσω όλα αυτά που έχω ανακαλύψει. Έχω τον διακαή πόθο να συνδεθώ με έναν άνθρωπο και να μοιραστώ μαζί του εμπειρίες συναισθηματικές και σωματικές. Έλα όμως που το τρίτο σκέλος της εξίσωσης -το άλλο άτομο- δεν είναι στο χέρι μου να το αποκτήσω. Η σχέση δεν είναι δουλειά για να ψάξω να τη βρω στη Χρυσή Ευκαιρία.
Νιώθω λες και όλα αυτά που έμαθα με τόσο κόπο και προσπάθεια, όλες μου οι κατακτήσεις μετά από χρόνια δοκιμών, αποτυχιών και απορρίψεων να πηγαίνουν μονομιάς στον κάλαθο των αχρήστων τη στιγμή που δεν υπάρχει ο κατάλληλος για αυτά αποδέκτης. Έχω κλωθογυρίσει το θέμα στο μυαλό μου από όλες τις πλευρές για να βρω τι φταίει. Όποιος και να είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ότι εφ’ όσον θέλω να είμαι σε σχέση και δεν είμαι, εφ’ όσον θα ήθελα να επικοινωνώ και δεν επικοινωνώ…. δεν εκμεταλλεύομαι πλήρως το δυναμικό μου.
Το ανεκμετάλλευτο δυναμικό μας… Η ζωή που ζούμε στον αυτόματο με την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Τα ταλέντα μας που κρύψαμε στο σεντούκι και αφήσαμε να χαθούν. Οι ικανότητες που δεν εξερευνήσαμε. Ο σκοπός της ύπαρξής μας που δεν κυνηγήσαμε.
Η Ferrari που αφήσαμε κλειδωμένη στο γκαράζ…
…επειδή οι δρόμοι ήταν άγνωστοι, πιθανόν δύσβατοι γεμάτοι χώμα και λακκούβες
…επειδή φοβηθήκαμε μήπως μας ματιάσει ο γείτονας ή μήπως τη γρατζουνίσουμε
…επειδή πιστέψαμε ότι είμαστε άχρηστοι οδηγοί και θα εκτεθούμε.
Δεν βρήκαμε μια Εθνική Οδό για να την πιέσουμε στο μέγιστο των δυνατοτήτων της…
Λιποψυχήσαμε. Φανήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων.
Ίσως ακόμη επειδή δεν ξέραμε ότι ήταν Ferrari αυτό που είχαμε και δεν την εκτιμήσαμε ανάλογα. Δεν μας εκτιμήσαμε ανάλογα. Έτσι λοιπόν θα μείνουμε; Έχουμε ένα θησαυρό στα χέρια μας και δεν θα τον μοιραστούμε με κανέναν; Κρίμα δεν είναι;
Μήπως ήρθε η ώρα να βρούμε το θάρρος να ξεκρεμάσουμε τα κλειδιά και να βάλουμε επιτέλους μπροστά τη μίζα;
No Comments